Powrót po latach: Half-Life 2 i Epizody

Są takie gry, do których co jakiś czas się po prostu wraca. Nawet jeśli od pierwszego przejścia mija już całe 20 lat.
O tym, jak zaczęła się moja przygoda z serią Half-Life, możecie poczytać tutaj. Napomknę tylko, że żadna z części serii HL nie jest dla mnie po prostu kolejną gierką, którą sobie przeszłam i tyle – to kawał mojego życia, całe mnóstwo moich artystycznych inspiracji i coś, dzięki czemu się za młodziaka nie zabiłam. Nie, to nie żart. :3

Half-Life 2 został wydany w listopadzie 2004 r. i dosłownie zmiótł wszystko dookoła. Czegoś takiego świat jeszcze nie widział, no i… do dzisiaj ta gra się broni. Mówię to z pozycji obiektywnego, współczesnego gracza, a nie hardkorowej fangirl serii. :) Oczywiście wersja dostępna obecnie nie Steamie nie jest tym samym, w co ludzie grali 22 lata temu – przez ten czas sam silnik Source przeszedł kilka pokaźnych modyfikacji i aktualizacji. Po latach naprawiono nawet pewne mniejsze i większe błędy, np. to, że NPC nie mrugali (osobiście nigdy nie zwróciłam na to uwagi).
Gameplay jest już nieco archaiczny – tunelowe FPSy, których dwie składowe to strzelanie i proste zagadki, niestety wyszły z mody i mało kto stawia teraz na takie gry. Ja jednak wciąż to lubię, bo w końcu na takich strzelankach się wychowałam. Grafika nawet po latach potrafi być klimatyczna i całkiem ładna, mimo że niektóre jej aspekty już mocno trącą myszką. Natomiast fizyka wciąż robi wrażenie (a ragdolle układające się w głupie pozy wciąż śmieszą). Niektóre rozwiązania, typu ciągle interakcje z NPCtami w gameplayu zamiast cut scenek wciąż uważam za super pomysł.
Cieszy mnie też fakt, że Valve cały czas aktualizuje swoje największe dzieło; sama grałam w wersję, która w 2024 r. skleiła HL2 i Epizody w jedną całość. HL2 jest w pełni dostosowany do współczesnych komputerów i monitorów oraz do współczesnego oprogramowania.

Miło było odwiedzić po kilku latach dobrze znane wirtualne miejsca. W sumie nie tylko wirtualne. Mimo, że przeszłam każdą z tych gier co najmniej kilka razy, okazało się, że pewnych rzeczy nie pamiętam i ścieżki neuronowe w moim chorym mózgu musiały się zaktualizować. :) A propos chorego mózgu – obecnie przejście HL2 i Epizodów na łatwym poziomie nie stanowi dla mnie już wyzwania i w przeciwieństwie do sytuacji sprzed kilku-kilkunastu lat, doskonale radzę sobie bez kodów. Jest to fajny sygnał, że po wyprowadzce z rodzinnego miasta mój układ nerwowy faktycznie się regeneruje.
Przejście HL2 i dodatków oznaczało też przypomnienie sobie wielu miłych rzeczy i emocji, jakie kiedyś potrafiło dać mi granie. Przywołałam też kilka miłych wspomnień. Cieszę się, że miałam swoje “głupie gierki”, zamiast pójść w ślady mojego ojca i zrujnować życie sobie i swojej rodzinie, albo po prostu się zabić. Tak, +20 lat temu w moim życiu było za wiele powodów do radości. Ale teraz moi sfrustrowani i zmęczeni życiem rówieśnicy wspominają tamte czasy z rozrzewnieniem, a ja w końcu żyję naprawdę i szczęśliwie. Taka ironia. :)

Seria HL to także moje nieskończone źródło inspiracji rysunkowo-komiksowych, o czym nie zapomniałam i tym razem i postanowiłam reaktywować mój projekt, który siedzi mi w głowie prawie 20 lat. Premiera będzie w listopadzie, jak ktoś jest ciekawy, to zapraszam do śledzenia mojego bloga rysunkowego.
No i cóż – ponowne przejście HL2 i dodatków dało mi miły, nostalgiczny vibe (a serio rzadko taki odczuwam) i satysfakcję oraz dawne pozytywne emocje, a także kojącą świadomość, że pewne rozdziały w moim życiu są już na szczęście tylko odległą przeszłością.

Jak to wygląda z całkowicie współczesnej perspektywy? Wciąż kawał dobrej retro gierki, która we współczesnych czasach nadal potrafi wciągnąć, zafascynować swoim światem i fabułą i dać graczowi satysfakcję mimo prostego gameplayu.